15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι

15 πράγματα που δεν κάνουν οι ψυχικά ώριμοι άνθρωποι

 

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί παράγοντες και σε πολλά επίπεδα οι οποίοι επηρεάζουν το κατά πόσον αισθανόμαστε επιτυχημένοι, πλήρεις και ευτυχείς, αλλά θεωρώ ότι ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο βαθμός της δικής μας συναισθηματικής ωρίμανσης. Η συναισθηματική ωριμότητα προσφέρει σταθερότητα, ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Τα συναισθήματά μας θεωρούνται μέρος του ψυχισμού μας, αλλά αυτό που τα ξεχωρίζει ποιοτικά είναι ότι έχουν άμεση επίδραση στη φυσική μας υπόσταση· επηρεάζουν τις λειτουργίες του σώματός μας και καθοδηγούν κάθε δράση μας. Χωρίς συναισθήματα δε θα είχαμε κίνητρο για να κάνουμε το οτιδήποτε. Κατά την αναλογία που δίνει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του «Φύλλα Πορείας: Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης», αν ο εαυτός μας ήταν μια άμαξα, τα συναισθήματα θα ήταν τα άλογα που την κινούν και το μυαλό μας ο αμαξάς που κρατάει τα γκέμια.

Κατά την οπτική γωνία του παρόντος άρθρου, οι συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια εσωτερική ισορροπία, όπου ο αμαξάς και τα άλογα συνεργάζονται αρμονικά. Για κάποιους τυχερούς, η ισορροπία αυτή έρχεται με φυσικό, εξελικτικό τρόπο, καθώς μεγαλώνουν και ωριμάζουν μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που την υποστηρίζει. Σε άλλους, ακόμα πιο τυχερούς, έρχεται λίγο ως πολύ έμφυτη. Για τους περισσότερους από εμάς, είναι μια κατάκτηση που έρχεται μετά από συνεχή, συστηματική, επίπονη και ειλικρινή εσωτερική εργασία.

Τα γνωρίσματα της ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας είναι πολλά, όπως πολλοί είναι και τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται – ίσως υπερβολικά πολλοί για να περιγραφούν. Σε αυτό το άρθρο, αντί να ακολουθήσουμε τη συνηθισμένη οδό, δηλαδή να παραθέσουμε ένα δείγμα των «θαυμαστών» πραγμάτων που κάνουν οι άνθρωποι που έχουν φτάσει σε υψηλό βαθμό ψυχικής και συναισθηματικής ωριμότητας, θα κάνουμε κάτι που ίσως είναι χρησιμότερο· κάτι που δείχνει ποια όρια μπαίνουν χάρη στην ωριμότητα και γιατί, τόσο προς τους εαυτούς μας, όσο και προς τους άλλους.

Ας δούμε λοιπόν 15 πράγματα που  δεν κάνουν οι ψυχικά και συναισθηματικά ώριμοι άνθρωποι.

Continue reading

The Human Brain Project: το πρόγραμμα του 1δις Ευρώ!

The Human Brain Project

Το πιο φιλόδοξο ερευνητικό πρόγραμμα στην ιστορία της νευρολογίας ξεκίνησε τη Δευτέρα που μας πέρασε. Επιστήμονες από 135 κορυφαία διεθνή ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια που συμμετέχουν, συναντήθηκαν για πρώτη φορά επισήμως, στο Πολυτεχνείο της Λωζάνης (EPFL – École Polytechnique Fédérale de Lausanne), το οποίο έχει τη γενική ευθύνη του συντονισμού του τεράστιου αυτού έργου.

Το 10ετές πρόγραμμα χρηματοδοτείται με 1,2 δις Ευρώ (!!!) από την Ευρωπαϊκή Ένωση και συμπεριλαμβάνει στις τάξεις του εκατοντάδες ερευνητές από τον τομέα της νευρολογίας, βιολογίας, ρομποτικής και πληροφορικής. Σκοπό έχει την αύξηση της κατανόησης του τρόπου λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου και τα αποτελέσματα αναμένεται ότι θα έχουν εφαρμογή σε θέματα βιολογίας, νευρολογίας, ιατρικής, φαρμακολογίας, ψυχολογίας, ψυχιατρικής, γνωσιολογίας, πληροφορικής (νευρωνικοί υπολογιστές) και όχι μόνο!

Continue reading

Βλέπουμε όλοι τα ίδια χρώματα;

Βλέπουμε όλοι τα ίδια χρώματα; Είναι το κόκκινο που εγώ βλέπω στο μυαλό μου κόκκινο, το ίδιο που βλέπει και κάποιος άλλος στο μυαλό του; Για να είμαστε ακριβείς, όχι! Άλλωστε, το έχουμε αναλύσει και σε προηγούμενο άρθρο:

Φυσικές αισθήσεις – Ο θόρυβος ενός δέντρου που πέφτει.

Τα χρώματα που βλέπουμε (όπως και όλες οι υπόλοιπες από τις πέντε αισθήσεις μας) δεν είναι «αυθύπαρκτες» ιδιότητες της φύσης, αλλά αποτέλεσμα νοητικής επεξεργασίας του εγκεφάλου μας· άρα, υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό μας!

Παρακάτω έχουμε βρει και σας προτείνουμε ένα βίντεο που εξηγεί την υπόθεση με τρόπο πολύ παραστατικό, αλλά ταυτόχρονα και επιστημονικά τεκμηριωμένο.

Ακόμα και αν σας δυσκολέψει λίγο (δίνει πολλή και συμπυκνωμένη γνώση), θα πάρετε ιδέες και για το πώς όλα αυτά επηρεάζουν τη γνωσιακή διαδικασία μέσα στον εγκέφαλό μας, το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας και το πώς αυτό μας κάνει να διαφέρουμε νοητικά από άλλα συγγενή ανθρωποειδή…

Samsung ad: Galaxy SIII vs iPhone 5

Very nice comparison! ;-)  However, it is obvious to me that some (Apple fun-boys/girls) will continue to worship the iPhone for the iconic object that it is, regardless of the actual specs. Yes, the Galaxy SIII is a superior device, but it is not an iPhone…

Enhanced by Zemanta

«ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ» – ISDA: Πώς κήρυξε την Ελλάδα σε ολική χρεοκοπία…

Είμαι σίγουρος, ότι οι ιστορικοί, οι οικονομολόγοι και οι ψυχαναλυτές του μέλλοντος θα κάνουν πάρτυ με το υλικό που θα τους έχει προσφέρει η εποχή μας, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας είναι η περίπτωση του Ελληνικού χρέους και του σήριαλ που παίχτηκε τα τελευταία δύο χρόνια.

Ανεξάρτητα προσωπικής γνώμης, παραθέτω και το παρακάτω κείμενο, ενδεικτικά, από το DefenceNet.gr. Αξιοσημείωτες φράσεις:

  • Φυσικά οι πάντες θυμούνται (όσο ασθενή μνήμη και να έχουν οι Έλληνες πολίτες…) ότι όλος αυτός ο πόνος και η καταστροφή που υφίστανται οι πολίτες της χώρας, προκλήθηκε για να γλιτώσουμε την πτώχευση. Τώρα που πτωχεύσαμε κανονικά και έχουμε ξεπουλήσει την χώρα, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να έχουμε πτωχεύσει.
  • Είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη πολιτική-οικονομική ιστορία που ένας κράτος παρ’ ότι πτωχεύει, εν τούτοις εξακολουθεί να χρωστά τα ίδια ή και μεγαλύτερα ποσά από πριν…

Continue reading

Φύγε Γιώργο, φύγε…

Άρθρο του Θανάση Μαυρίδη από τον Κάπιταλ

Τι σεβασμό μπορείς να έχεις απέναντι σε έναν άνθρωπο που κακοποιεί τόσο βάναυσα την αλήθεια; Που αποτελεί κίνδυνο θάνατο για την χώρα; Μόλις προχτές μας έλεγε για το δημοψήφισμα και χτες μας είπε ότι ήταν ένα τέχνασμα. Ακούσατε; Ένα τέχνασμα! Πήγε δηλαδή στην Μέρκελ και στον Σαρκοζί και τους είπε: Παίζουμε ένα παιγνιδάκι για να πειράξουμε τον Αντωνάκη; Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα και μάλιστα από έναν ηγέτη μιας σοβαρής χώρας.

Continue reading

Το τέλος του Μεσαίωνα στην Ελλάδα

Διάβασα ένα πολύ προσεγμένο άρθρο στον Capital.gr, το οποίο μου θύμισε αμέσως τις ανάλογες αναλύσεις του Γεώργιου Αρσένιου Μέσκου («Ο δαίμων του πελατειακού κράτους και το μιμίδιο φακελάκι» και «Τα μιμίδια των Ελλήνων») .

Το άρθρο στον Capital γράφει:

Η Ελλάδα, όπως ξέρουμε όλοι μας, απελευθερώθηκε το 1821 από τους Τούρκους και εισήλθε στην ευρωπαϊκή οικογένεια προσπαθώντας να ακολουθήσει την πορεία της. Η όποια οικονομική και τεχνική ανάπτυξη των τελευταίων δύο αιώνων, της επέτρεψε να νομίζει ότι συμβαδίζει με τους Ευρωπαίους. Πλάνη οικτρά! Τα τετρακόσια χρόνια ραγιαδισμού άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη τους. Όταν οι Ευρωπαίοι με την Μεταρρύθμιση έδιναν το στίγμα της αμφισβήτησης της καθεστηκυίας αρχής του Πάπα, ταυτόχρονα, χωρίς να το γνωρίζουν συνειδητά, επέτρεψαν και την γέννηση του πολιτικού φιλελευθερισμού. Όλες οι ζυμώσεις που ακολούθησαν δημιούργησαν τις συνθήκες εκείνες που εξέθρεψαν τον ορθολογισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική συνείδηση και εντέλει την ανάπτυξη της δημοκρατίας μέσω ενός συστήματος θεσμών και νόμων με επίκεντρο τον άνθρωπο.

By Cédric Boissière at fr.wikipedia [Public domain], from Wikimedia Commons

Προσωπική μου άποψη είναι ότι το παιχνίδι χάθηκε επισήμως για την Ελλάδα με τη δολοφονία του Καποδίστρια. Εξ αιτίας του γεγονότος αυτού και όσων ακολούθησαν, η πορεία εκσυγχρονισμού της Ελληνικής κοινωνίας διακόπηκε σχεδόν στην αφετηρία της. Για να είμαστε επομένως δίκαιοι με τους σύγχρονους Έλληνες, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να βγουν από τον Βυζαντινό και Οθωμανικό Μεσαίωνα και να περάσουν (έστω ταχύρρυθμα) τις αντίστοιχες ζυμώσεις και κοινωνικές/πολιτικές/οικονομικές διεργασίες που πέρασαν οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης, από την Αναγέννηση και μετά. Παρέμειναν οι ομφαλοσκόποι που αυθαίρετα, αβασάνιστα, χωρίς σύγκριση και χωρίς αυτοκριτική, χρίζουν εαυτούς ως μέλη του «εκλεκτού λαού», αδικημένου από τα «μεγάλα και ξένα συμφέροντα».

Ταυτόχρονα, στην πλειονότητά τους οι Έλληνες έμειναν (και αυτό κατάλοιπο του Βυζαντινού Μεσαίωνα και της Τουρκοκρατίας) να προσβλέπουν αποκλειστικά στην προοπτική ενός από μηχανής Θεού που θα τους λυτρώσει και θα τους δικαιώσει, αρνούμενοι την αυτοπαρατήρηση και το συνεπαγόμενο ξεβόλεμα (βρε μπας και εμείς κάνουμε κάτι στραβά και πρέπει να αλλάξουμε?), απεμπολώντας έτσι κάθε δυνατότητα αλλαγής ή βελτίωσης (πώς να αλλάξεις ή να βελτιώσεις το ήδη αυτοδίκαια και εξ ουρανού κεκτημένο ως τέλειο?), ζώντας κυριολεκτικά «στον πλανήτη τους».

Χαίρομαι που, 200 χρόνια μετά τον Καποδίστρια, αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια τέτοιες εκλάμψεις επίγνωσης, σχεδόν ψυχαναλυτικές· φοβάμαι όμως ότι (στην καλύτερη περίπτωση) θα περάσουν πολλές δεκαετίες μέχρι να αρχίσει να αλλάζει σιγά-σιγά το συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων…  και, εννοείται, μόνον εφόσον παραμείνει η Ελλάδα εντός της «Ευρωπαϊκής Οικογένειας» (έστω με… «Γερμανούς προπονητές» και ας κάνει 30 χρόνια να ξαναδεί οικονομική ανάπτυξη) και μόνο εφόσον δεν γυρίσει στην ομφαλοσκόπηση, την αυτοδικαίωση, τη γεωπολιτική απομόνωση και τη… Δραχμή!

Έχουμε γίνει μια κοινωνία κατακερματισμένη σε αλληλοσπαρασσόμενες κάστες συμφερόντων, όπου η κάθε μία συντεχνιακή ομαδούλα ζει στον δικό της, ξεχωριστό πλανήτη (ή Φέουδο). Το τέλος του Μεσαίωνα, για την Ελληνική κοινωνία όμως, έρχεται τώρα, έρχεται απότομα και έρχεται επώδυνα…


Πηγή: Capital.gr

Μπροστά στον ορυμαγδό που ζούμε προσφάτως στην Ελλάδα, ίσως κάποιος να θεωρεί πολυτέλεια να κοιτάξει το δάσος και όχι το δέντρο. Ζώντας όμως στο εξωτερικό, αλλά παρακολουθώντας στενά το τι γίνεται στην Ελλάδα, μου επιτρέπεται να έχω μια ‘’τρίτη’’ ματιά στα πράγματα.

Το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, να εξαφανίζεται η προοπτική της καινούριας γενιάς και να εκμηδενίζονται οι προσπάθειες της υφιστάμενης, έχει εν πολλοίς αναζητηθεί στις καθημερινές οικονομικoτεχνικές αναλύσεις, που παρότι είναι προφανείς, αδυνατούν να κοιτάξουν τη συνολική πορεία της χώρας μας.
Continue reading